Ο Κάμπος, μια από τις πιο όμορφες περιοχές της Χίου, συνιστά ένα μοναδικό οικιστικό σύνολο, όπου συνδυάζεται αρμονικά το εξαίρετο φυσικό τοπίο με ιδιαίτερα τοπικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Τόπος κατάφυτος από περιβόλια εσπεριδοειδών, διάσπαρτος με παλιά αρχοντικά σπίτια, 6 μόλις χλμ στα Νότια της πόλης της Χίου. Ο Κάμπος έχει κηρυχθεί "ιστορικός τόπος" και "παραδοσιακός οικισμός", προστατευόμενος από το ΥΠ.ΠΟ. Φιλοξενώντας 38 Βυζαντινές Εκκλησίες και πολλά αρχοντικά (64 από αυτά έχουν κηρυχθεί ως διατηρητέα μνημεία από το Υπουργείο Πολιτισμού) μυεί τον επισκέπτη στην αρχοντιά και τον πλούτο που διέθετε η Χίος χάρη στο εμπόριο και τη ναυτιλία. Ο Κάμπος γνώρισε τη μεγάλη του ακμή κατά το 17ο και 18ο αιώνα. Όμως τόσο η σφαγή της Χίου το 1822, όσο και ο καταστρεπτικός σεισμός του 1881 κατέστρεψαν πολλά αξιόλογα κτίσματα. Από τα παλαιότερα, διατηρούνται μερικά κατεστραμμένα (Ράλληδων, Πετροκόκκινων, Σκυλίτσηδων, Χρυσολωράδων). Περισσότερο καλοδιατηρημένα αρχοντικά που ξανακτίστηκαν μετά το σεισμό, συνδυάζοντας την τοπική αρχιτεκτονική με αρκετά νεοκλασσικά στοιχεία, είναι οι οικίες Καλβοκορέση, Μαυροκορδάτου, Ζυγομαλά, Καλουτά, Καζανόβα κ.α. Οι ξένοι περιηγητές που περνούσαν από τη Χίο περιγράφουν με μεγάλο ενθουσιασμό τους κήπους και τις μεγαλοπρεπείς εξοχικές επαύλεις του Κάμπου. (Πηγή: Τουριστικός Οδηγός www.chios.gr) Ο Κάμπος αποτελεί συνέχεια της πόλης προς το νότο. Γεωγραφικά εκτείνεται από την περιοχή του νότια της πόλης, μέχρι τη λοφώδη περιοχή των Καμποχώρων. Η ιστορία του Κάμπου συνδέεται με τα χρόνια της Γενουατοκρατίας (1346 – 1566 μ.Χ.). Σταδιακά, ο Κάμπος αποτέλεσε τον προτιμώμενο τόπο κατοικίας της άρχουσας τάξης – τιτλούχων, ευγενών και αργότερα πλουσίων εμπόρων. Γενουάτες άρχοντες Βυζαντινοί τιτλούχοι και ντόπιοι πλούσιοι έμποροι που στην περίοδο πέντε περίπου αιώνων (μέχρι το 1822) αποτέλεσαν την ισχυρή άρχουσα τάξη έχτισαν στον κάμπο την μακράς διάρκειας θερινή κατοικία τους και διαμόρφωσαν με τον αρμονικό συνδυασμό κατοικίας και παραγωγής ένα μοναδικό περιβάλλον ζωής και εργαίας.